Daniel Naboroski to jeden z najlepiej wykształconych poetów polskiego baroku. Przez dwanaście lat podróżował po Europie oddając się licznym studiom. Pobierał naukę nawet u Galileusza.

Nazywany poetą Radziwiłłów litewskich, przez lata służył na ich dworach jako, lekarz, dyplomata, sekretarz, nauczyciel. Był aktywnym wyznawcą kalwinizmu. Poezje stawiał na marginesie swojej życiowej działalności. Mimo to jego dzieła charakteryzują się wirtuozerią formalną oraz bogactwem artystycznym.

Jego twórczość zaliczana jest do siedemnastowiecznego nurtu poezji intelektualnej. Tworzy on w zamkniętym świecie kultury. Niezwykła dbałość o formę i brzmienie wiersza są próbą ucieczki od chaosu niezrozumiałej rzeczywistości. W jego utworach brak dydaktyzmu, natomiast znamienna jest postawa bierności, oczekiwania na Boską pomoc.

U podłoża mistrzowskiej twórczości Naborowskiego leży jednak smutna świadomość, że poezja jest bezradna wobec nieprzeniknionych tajemnic świata.

Mapa serwisu: